Дарога, што вядзе да святога Роха

У нядзелю, 16 жніўня, капліца ў вёсцы Бабраўнікі зноў стала месцам супольнай малітвы. На ўрачыстасць святога Роха каля невялікай святыні сабраліся мясцовыя жыхары і госці з суседніх вёсак, каб разам удзельнічаць у Святой Імшы і праз заступніцтва святога выпрасіць у Бога здароўе, надзею і ласку міласэрнасці.

Капліца, якая стаіць пры дарозе ў самым цэнтры Бабраўнікаў на скрыжаванні, нібы ціхая вартавая чалавечай веры, штодня сустракае і праводзіць падарожных. Яна слухае паспешлівыя крокі, шум колаў, людскія размовы і цішыню вясковых вечароў. Аднак раз на год дарога каля яе становіцца асаблівай — яна вядзе не проста праз вёску, але да алтара, да супольнай малітвы, да сустрэчы з Хрыстом.

Штогод 16 жніўня жыхары Бабраўнікаў ушаноўваюць святога Роха — пілігрыма, апекуна хворых і церпячых, прыклад самаахвярнай любові да бліжняга. На ўрачыстасць прыязджаюць таксама вернікі з суседніх вёсак. Так вакол маленькай капліцы збіраецца жывы Касцёл — супольнасць людзей, якіх яднаюць вера, памяць і надзея.

Святую Імшу цэлебраваў пробашч ксёндз Віктар Захарэўскі. Каля капліцы быў падрыхтаваны імправізаваны алтар, над якім замест каменных скляпенняў узнімалася нябесны блакіт, а замест храмавых сцен распасціраліся вясковыя краявіды. У гэтай простай прасторы асабліва выразна гучалі словы малітвы, нібы сама дарога на хвіліну спынілася, каб разам з людзьмі слухаць Божае слова.

Падчас гаміліі святар распавёў пра жыццё святога Роха. Ён нагадаў, што Рох, ахоплены любоўю да Хрыста, дапамагаў хворым падчас эпідэміі, не баючыся наблізіцца да іх болю. Калі ж захварэў сам і застаўся ў адзіноце, Бог не пакінуў яго: паводле падання, сабака штодня прыносіў яму хлеб і так уратаваў ад галоднай смерці.

І менавіта ў той момант, калі ксёндз Віктар гаварыў пра вернага сабаку святога Роха, да алтара нечакана падышлі кот і сабака. Яны ціха з’явіліся сярод людзей і спыніліся побач з месцам цэлебрацыі.

Гэты просты выпадак выклікаў цёплыя ўсмешкі прысутных і стаў своеасаблівай жывой ілюстрацыяй да пачутай гісторыі. Здавалася, што на імгненне старадаўняе паданне выйшла з глыбіні стагоддзяў і асцярожна дакранулася да сучаснасці. Стварэнне, якое не ўмее гаварыць чалавечымі словамі, нагадала: Божы Провід можа прыходзіць да чалавека самымі нечаканымі сцежкамі — праз працягнутую руку, кавалак хлеба, вернасць бліжняга, а часам нават праз ціхае набліжэнне жывёлы.

Урачыстасць святога Роха ў Бабраўніках — гэта не толькі прыгожая традыцыя. Гэта сведчанне веры, якая перадаецца з пакалення ў пакаленне, быццам полымя свечкі, што не згасае нават на ветры. Яна нагадвае, што міласэрнасць пачынаецца там, дзе чалавек заўважае чужы боль, а надзея нараджаецца тады, калі ў цемры знаходзіцца нехта, гатовы прынесці хлеб.

І пакуль пры дарозе стаіць маленькая капліца, пакуль каля яе збіраюцца людзі і ўзносіцца Эўхарыстычная малітва, дарога праз вёску Бабраўнікі будзе весці не толькі ад аднаго дома да другога. Яна будзе весці да святога Роха — а праз яго прыклад і заступніцтва да Хрыста, Які застаецца сапраўдным Лекарам чалавечых душ і крыніцай неўміручай надзеі.